To nasze oferta
Słoneczko
napis

 

Innowacje:
  • 1. "Projekt pracy biblioteki przedszkolnej dla dzieci, rodziców i nauczycieli"
    Projekt opracowała: Małgorzata Lekan
    Osoba odpowiedzialna: Małgorzta Lekan
  • 2. "Projekt wdrażania edukacji teatralnej dla dzieci w wieku przedszkolnym"
    Projekt opracowała: Jadwiga Sulewska
    Osoba odpowiedzialna: Beata Banach
  • 3. "Projekt wdrażania terapii logopedycznej w przedszkolu"
    Projekt opracowała: Barbara Głębocka
    Osoba odpowiedzialna: Anna Tkaczyk
  • 4. "Projekt wdrażania edukacji plastycznej dla dzieci w wieku przedszkolnym"
    Projekt opracowały: Regina Fojut, Agata Zmuda - Kostka

Przedszkolny zestaw programów:
  • 1. Główny program to "Zanim będę uczniem", wydawnictwo: Edukacja Polska, autorzy: Elżbieta Tokarska i Jolanta Kopała, Warszawa 2009r.
  • 2. Program nauki katechezy, opracowany przez Elżbietę Piechowską
  • 3. Program terapii pedagogicznej opracowany przez Lucynę Gadomską
  • 4. Program adaptacyjny opracowany przez Bożenę Durczak
  • 5. Program wychowawczy opracowany przez Lucynę Gadomską
  • 6. Program edukacji bezpieczeństwa komunikacyjnego dla dzieci 4-6 letnich” opracowany przez Angelikę Wąsowicz oraz Magdalenę Berg
  • 7. „Złożony świat emocji. Jak najlepiej poznać siebie i innych” opracowany przez Angelikę Wąsowicz
  • 8. „Program wczesnej nauki czytania dla dzieci 4-5 letnich” opracowany przez Annę Lis oraz Magdalenę Berg
  • 9. Program rozszerzający dla dzieci sześcioletnich Do programu „Zanim będę uczniem” opracowany przez Agnieszkę Tokę przy współpracy Beaty Banach i Karoliny Szwoch

Zajęcia dodatkowe:
  • 1. Kółko plastyczne dla dzieci cztero i pięcioletnich,
    Osoba odpowiedzialna: Regina Fojut i Agata Zmuda-Kostka
  • 2. Eksperymenty dla dzieci pięcio i sześcioletnich.
    Współpraca z Panem Rompą z Publicznego Gimnazjum Nr 1
    Osoby odpowiedzialne: Angelika Wąsowicz
  • 3. Spotkania czytelnicze - współpraca z Panią Joanną Porożyńską i uczniami z PSP nr 1 w Starogardzie Gdańskim


Nasza oferta edukacyjna to realizacja:
  • obowiązującej Podstawy Programowej wychowania przedszkolnego /Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 roku/
  • programu "Zanim będę uczniem" autorstwa pani Elżbiety Tokarskiej i pani Jolanty Kopała"
  • własnego pięcioletniego programu
  • rocznej koncepcji pracy przedszkola

CELE I ZADANIA PRZEDSZKOLA:
  • 1. Przedszkole realizuje cele i zadania określone w ustawie o systemie oświaty oraz przepisach wydanych na jej podstawie, a w szczególności: wspomaga indywidualny rozwój dziecka, sprawuje opiekę nad dziećmi ich bezpieczeństwem odpowiednio do ich potrzeb i możliwości przedszkola, współdziała z rodziną poprzez wspomaganie rodziny w wychowaniu dzieci oraz przygotowaniu ich do nauki szkolnej, a) udziela dzieciom pomocy psychologiczno-pedagogicznej poprzez współpracę z Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną. b) integruje dzieci zdrowe z niepełnosprawnymi rówieśnikami, c) prowadzi pracę z dzieckiem zdolnym, wspiera dzieci z wybitnymi uzdolnieniami, rozwija w pełnym zakresie osobowość, talent oraz zdolności umysłowe i fizyczne dziecka. d) umożliwia dzieciom podtrzymywanie poczucia tożsamości narodowej, etnicznej, językowej i religijnej, prowadzi zajęcia w języku polskim; pielęgnuje tradycje związane z regionami kraju.
  • 2a) Przedszkole może prowadzić działalność innowacyjną i eksperymentalną na wniosek organów przedszkola, która ma celu poprawę jakości pracy przedszkola.
  • 2. Wspomaganie indywidualnego rozwoju dziecka oraz wspomaganie rodziny w wychowaniu dziecka.. W przedszkolu organizowane jest wspomaganie dziecka w procesie wychowawczo- dydaktyczno- opiekuńczym z uwzględnieniem i przestrzeganiem jego praw. Kształtowanie i rozwijanie aktywności twórczej dziecka w zakresie twórczości plastycznej, muzycznej, ruchowej i werbalnej oraz osiąganie przez dziecko "gotowości szkolnej". W ramach wspomagania rodziny stosuje się pomoc w rozpoznawaniu możliwości rozwojowych dziecka i ujednolica kierunki oddziaływań wychowawczych.
  • 3. Przedszkole określa zakres i sposób wykonywania zadań opiekuńczych odpowiednio do wieku dzieci i potrzeb środowiskowych z uwzględnieniem obowiązujących przepisów bezpieczeństwa i higieny, a w szczególności : a) otacza dzieci opieką w czasie pobytu w przedszkolu oraz w trakcie zajęć poza terenem przedszkola [ Rozporządzenie MEN z 17.08.1992r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny w szkołach i placówkach publicznych ( Dz. U Nr 65, poz. 331 z późniejszymi zmianami)].
  • 4. W sprawowaniu opieki nad wychowankami konieczne jest przestrzeganie przez rodziców i opiekunów obowiązku osobistego przyprowadzania i odbierania dzieci z przedszkola lub upoważnioną przez nich osobę na piśmie, zapewniającą pełne bezpieczeństwo. Osoba odbierająca dziecko nie może być pod wpływem alkoholu. Upoważnienie powinno zawierać pełne dane osobowe osoby odbierającej. Ze względów organizacyjnych oraz konieczności przygotowania odpowiedniej ilości posiłków, konieczne jest, aby późniejsze przyprowadzenie dziecka do przedszkola było zgłoszone w danym dniu wcześniej. Dziecko, które nie zostanie odebrane z przedszkola w wyznaczonym czasie tj. do godziny 16.30 po zgłoszeniu rodzicom do godz. 16:45, zostaje zgłoszone do miejscowego Rewiru Dzielnicowego Policji.

 

Program wychowawczy
Miejskiego Przedszkola Publicznego Nr 8 "Bajeczka"
w Starogardzie Gdańskim
os. Konstytucji 3 Maja 15

 

"W wychowaniu chodzi o to,
ażeby człowiek stawał się coraz bardziej
człowiekiem [...], umiał być bardziej nie
tylko z drugim, ale i dla drugich"
JAN PAWEŁ II (1980)

"RZECZY SIĘ PRODUKUJE, ZWIERZĘTA SIĘ HODUJE,
LUDZI SIĘ WYCHOWUJE, OSOBY SIĘ TWORZY,
POMAGA SIĘ IM, ABY ROZKWITŁY JAK KWIATY"
GIUSEPPE PELLEGRINO
Podstawa prawna:
1. Ustawa z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (Dz. U. Nr 256,poz. 2572 z późniejszymi zmianami).
2. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 roku w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. z dnia 15 stycznia 2009 roku).
3. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 czerwca 2009 roku w sprawie dopuszczania do użytku programów wychowania przedszkolnego i programów nauczania oraz dopuszczania do użytku podręczników (Dz. U. Nr 89, poz. 730).

 

Program wychowawczy Miejskiego Przedszkola Publicznego Nr 8 "Bajeczka" w Starogardzie Gdańskim został stworzony w oparciu o Program wychowania przedszkolnego "Zanim będę uczniem" Elżbiety Tokarskiej i Jolanty Kopała /wyd. Edukacja polska, Warszawa 2009/

Został opracowany w wyniku diagnozy potrzeb przedszkola w zakresie działań wychowawczych; ma wspomagać nauczyciela, a dzieciom umożliwić odkrywanie i poznawanie możliwości tkwiących w nich samych.

Aby zrozumieć problematykę wychowawczą, a zwłaszcza współczesne zalecenia w zakresie oddziaływań pedagogicznych należy najpierw wyjaśnić, czym jest wychowanie. W literaturze pedagogicznej i psychologicznej istnieje wiele definicji tego pojęcia. Z niektórych wynika, że rozwojem dorastającego człowieka trzeba nieustannie kierować, że należy dokonywać zmian w osobowości jednostki, aby przygotować ją do życia w społeczeństwie. Takie podejście rodzi niebezpieczeństwo manipulowania wychowankami, wręcz ich uprzedmiotowiania. W nowszych definicjach wychowania akcentuje się nie tyle wywieranie bezpośredniego wpływu na wychowanków, ile wspomaganie ich w naturalnym i spontanicznym rozwoju. Zgodnie z tym postulatem wychowywać znaczy wyzwalać, dodawać odwagi, przygotowywać do przyszłego życia, mobilizując do własnej aktywności, pobudzać do zachowań zgodnych z oczekiwaniami społecznymi, z zasadami moralności. Rozumiejąc w ten sposób wychowanie podkreśla się wielkie znaczenie współdziałania i współpracy między wychowawcą a wychowankiem, a przede wszystkim rolę ich porozumiewania się w warunkach partnerstwa i demokratyzmu.

Z wielu definicji wychowania najtrafniejszą jest ta, która mówi, że wychowanie to "pomaganie wychowankowi w rozwoju i ułatwianie mu realizowania swoich możliwości" (H. Rylke, G. Klimowicz, 1982). Ponadto wyklucza ona traktowanie wychowanka jako bezwolnego przedmiotu w ręku wychowawcy i sugeruje, iż w wychowaniu istotną rolę spełnia aktywność młodego człowieka.

Autorzy prac pedagogicznych - Z. Mysłakowski i W. Pomykało, chcąc doprecyzować znaczenie terminu "wychowanie", wskazują na dwa jego możliwe zakresy. Wychowanie w węższym zakresie to działania świadome, planowe, celowe, podejmowane przez wychowawców, aby uzyskać założony rezultat. W szerszym natomiast - to wpływy niezamierzone i niecelowe, oddziaływanie wszelkich bodźców; niekiedy umieszcza się tu również czynności zamierzone, jako pewien rodzaj bodźca. Wychowanie w pierwszym znaczeniu nazywa się "intencjonalnym",  w drugim - "nieintencjonalnym".  

Program wychowawczy ma na celu poprawę jakości pracy przedszkola, uwzględnia potrzeby społeczności przedszkolnej: dzieci, rodziców, środowiska i pracowników. Integruje nauczycieli i rodziców w realizowaniu celów wychowawczych, ujednolica oddziaływania wychowawcze, kieruje procesy wychowawcze na właściwe tory. Zasadniczą funkcją przedszkola jest opieka i wspieranie rozwoju dziecka we wszystkich sferach. Celem działań nauczyciela powinno być pośredniczenie w przekazywaniu i nadawaniu konkretnych treści wartościom uniwersalnym w czasie wspólnego działania, a przez to powodowanie wewnętrznego rozwoju dziecka. Zarówno nauczyciel, jak i dziecko rozwijają się w sposób ciągły, mają wpływ na wzajemne zachowania, a więc na rozwój swój i partnera. Wychowawca powinien być nastawiony na wsłuchiwanie się w dziecko, akceptowanie go takim, jakim jest. Wspólne działanie dziecko - nauczyciel będzie ułatwione, jeśli nauczyciel będzie przestrzegał następujących zasad:

ALFABET WYCHOWAWCY
Akceptuj swego ucznia.
Bądź dla niego oparciem.
Chwal go za wszystko.
Dotrzymuj przyrzeczeń.
Egzekwuj prawa i obowiązki.
Formułuj precyzyjnie wymagania.
Gospodaruj efektywnie jego czasem.
Hamuj dyskretnie niewłaściwe zapędy.
Interesuj się jego osobą.
Jednocz jego rozum, ducha i ciało.
Kieruj wszechstronnie jego rozwojem.
Licz się z jego zdaniem.
Łagodź stresy i cierpienia.
Miej cierpliwość.
Nie oszukuj go.
Okazuj mu zaufanie.
Pokaż, że jesteś omylny.
Rozwijaj jego samodzielność.
Słuchaj uważnie tego, co mówi.
Troszcz się o niego.
Ukaż mu wartość i piękno życia.
Wierz w jego możliwości.
Y...? (niewiadoma – bądź na nią przygotowany).
Zachęcaj go do dalszej pracy.

Nauczyciel to osoba, która prowokuje dziecko do poznania, kim jest i kim może zostać. Dziecko powinno identyfikować się z własnym "ja", czuć się bezpiecznie, utożsamiać się z grupą rówieśniczą, a jednocześnie czuć własną odrębność, indywidualność oraz odpowiedzialność za dokonane wybory. Nauczyciel musi umieć podjąć decyzje: jakie umiejętności, sprawności, zdolności rozwijać, stymulować i jaką wiedzę przekazać, co jest najważniejsze teraz i w życiu dorosłym; za pomocą jakich metod nauczyciel pragnie osiągnąć cel, czego dziecko może się nauczyć w określonej sytuacji; jakie mogą być skutki działań wychowawczych dla dziecka i nauczyciela oraz przyszłych decyzji wychowawczych.

Głównymi zadaniami programu "Zanim będę uczniem" są następujące zagadnienia:

1. stwarzanie warunków, w których dziecko będzie mogło rozwijać się zgodnie ze swoimi możliwościami i zdolnościami;
2. monitorowanie i stymulowanie rozwoju fizycznego, intelektualnego, emocjonalnego i społecznego;
3. kształtowanie postaw moralnych, poczucia sensu i wartości życia, tożsamości narodowej, wartości uniwersalnych i uczenie rozróżniania dobra od zła;
4. propagowanie wzorców, norm i zachowań społecznie akceptowanych;
5. organizowanie warunków edukacyjnych umożliwiających dzieciom prezentowanie swojej indywidualności, odnoszenie sukcesów i odczuwanie radości z podejmowanej aktywności umysłowej i fizycznej;
6. pomoc w rozwiązywaniu problemów rozwojowych w taki sposób, aby dzieci nie odczuwały przykrości z powodu swoich słabych stron;
7. przeciwdziałanie zagrożeniom dla zdrowia fizycznego i psychicznego dzieci;
8. podejmowanie współpracy z rodziną w celu ujednolicenia oddziaływań wychowawczych;
9. przygotowanie dzieci do nauki w szkole i rozbudzanie zainteresowań rolą ucznia.

Program zawiera również szczegółowe cele, które ukierunkowują działalność nauczyciela oraz odpowiadają potrzebom i oczekiwaniom rozwojowym dziecka działającego w sposób aktywny i twórczy na rzecz własnego rozwoju.

Wśród wszystkich celów można odnaleźć cele wychowawcze ściśle powiązane z podstawą programową wychowania przedszkolnego. W poniższej tabeli zamieszczono wymagania z podstawy programowej, cele wychowawcze, przewidywane osiąganie sukcesu oraz sposoby realizacji zamierzeń wychowawczych.

 

Wymagania z podstawy programowej Cel wychowawczy z programu Przewidywany sukces /cel operacyjny/ Proponowane sposoby realizacji zadania
Obszar I - kształtowanie umiejętności społecznych dzieci: porozumiewanie się z dorosłymi i dziećmi, zgodne funkcjonowanie w zabawie i sytuacjach zadaniowych
1. Uświadamianie własnej osoby - "To Ja"
Dziecko:
- wie, jak wygląda
− dostrzega różnice w wyglądzie kolegów, używa określeń chłopiec, dziewczynka
− umie powiedzieć, co lubi np. jeść, czym lubi się bawić
− wie, jak się nazywa
− zwraca się po imieniu do kolegów z grupy
− potrafi wskazać miejsce, w którym mieszka, np. dom, blok
− zauważa różnicę między chłopcami i dziewczynkami, np. w nadawanych imionach, w sposobie ubierania się, opowiada, jak wygląda kolega
– umie podać swoje imię i nazwisko
− potrafi określić czynności, które wykonuje najlepiej, np. układa puzzle, śpiewa
− umie powiedzieć, co lubi robić najbardziej, zgodnie ze swoimi uzdolnieniami
− potrafi nazwać swoją miejscowość i ulicę, na której mieszka
− wie, że nie należy opowiadać o sobie osobom obcym
− rozumie, że można podać informacje dotyczące miejsca zamieszkania tylko za zgodą bliskich osób lub w sytuacjach dla dziecka trudnych, np. gdy się zgubi
− zna imiona i nazwiska swoich kolegów
− potrafi opisać swój wygląd: kolor włosów, oczu, sylwetkę
− określa różnice w wyglądzie kolegów
− ma świadomość ciężaru i schematu własnego ciała
− uświadamia sobie zmiany człowieka w wyglądzie i nabywaniu umiejętności wynikających z rozwoju i upływu czasu
- potrafi określić etapy rozwoju człowieka od narodzin do starości
- umie wskazać różnice w czynnościach wykonywanych przez dziecko i dorosłą osobę
− stara się dokonywać samooceny, rozpoznaje i rozumie swoje emocje i uczucia, opowiada o swoich sukcesach i niepowodzeniach
− wie, co potrafi robić najlepiej, umie określić, co robi lepiej od kolegów, a czego musi się jeszcze nauczyć
− podejmuje próby kontrolowania swoich zachowań
− potrafi podać adres zamieszkania
− wie, kiedy i komu można podawać informacje o sobie
- zabawy indywidualne – pozwalają dziecku na ocenianie swoich możliwości w porównaniu z innymi, budzą wiarę we własne siły, rozwijają uczucia koleżeńskie;
− dyżury – uczą odpowiedzialności, kształtują świadomość, że podlegamy ocenie za wykonane zadanie czy powierzone obowiązki, wymagają podporządkowania się innym;
− scenki sytuacyjne – kształtują pozytywne postawy społeczne, uświadamiają, kiedy należy stosować zwroty grzecznościowe;
− prace zespołowe – uczą współpracy i współdziałania w planowaniu i realizowaniu wspólnie wytyczonego celu;
− gry dydaktyczne – wymagają dostosowania się w zabawie do reguł, dyscyplinują dzieci i uczą przestrzegania ustalonych zasad;
− zabawy tematyczne – stwarzają okazję do nawiązywania kontaktów, odtwarzania ról społecznych, wzmacniania pozytywnych zachowań;
− zabawy dydaktyczne – utrwalają wiadomości o środowisku społecznym i wskazują obowiązujące w nim zasady postępowania;
− zabawy prowadzone metodą pedagogiki zabawy – oddziałują na sferę emocjonalną dziecka, sprzyjają wyzwalaniu pozytywnych uczuć, wzmacniają poczucie akceptacji i bezpieczeństwa, pobudzają do samodzielnej aktywności;
− słuchanie opowiadań – stwarza okazję do poznawania różnych sytuacji z życia społecznego, formułowania ocen i wyciągania wniosków;
− scenki dramowe – pozwalają na odgrywanie określonych sytuacji i przedstawianie różnych emocji, umożliwiają ich przekaz za pomocą mowy ciała;
− rozmowy – podsumowują wiadomości na temat obowiązujących zasad w bliższym i dalszym otoczeniu społecznym;
- udział w inscenizacjach – sprzyja nabieraniu pewności siebie, śmiałości, wiary we własne możliwości, nabywaniu umiejętności współdziałania społecznego i podporządkowania się ustalonym przez zespół sposobom działania.
 
2. Budowanie pozytywnych relacji w kontaktach społecznych
Dziecko:

- potrafi bawić się zgodnie z innymi dziećmi
− rozumie, że inne dzieci mają prawo do zabawy tymi samymi zabawkami
− reaguje na polecenia nauczyciela, stara się wykonać zadanie zgodnie z oczekiwaniem dorosłego
− wie, że nie wolno niszczyć prac i zabawek kolegów
− postępuje zgodnie z oczekiwaniami dorosłych w sytuacjach nowych i wymagających zachowania szczególnej ostrożności
− wie, że musi stosować się do obowiązujących nakazów i zakazów
− korzysta z pomocy nauczyciela jako pośrednika w sytuacjach trudnych, wymagających rozstrzygnięcia
− zgłasza swoje potrzeby
− potrafi wykonać zadanie wspólnie z kolegami
− próbuje podejmować zabawy tematyczne z podziałem na role i zgodnie w nich uczestniczyć
− wyraża swoje życzenia i racje w kontaktach z innymi dziećmi
− podejmuje obowiązki dyżurnego, wie, że należy sumiennie wywiązywać się z powierzonych obowiązków
− rozumie, że nie wolno brać rzeczy innych bez pozwolenia
− szanuje pracę wykonaną przez kolegów i dorosłych
− respektuje uwagi nauczyciela i rodziców dotyczące sposobu zachowania się w określonej sytuacji
- rozumie, że zawsze trzeba mówić prawdę, potrafi przeprosić, gdy postąpi niewłaściwie
− próbuje samodzielnie radzić sobie w trudnych sytuacjach
– rozumie znaczenie pojęć dobro i zło
− radzi sobie w sytuacjach konfliktowych bez stosowania agresji
− wie, że nie można sprawiać swoim zachowaniem przykrości innym dzieciom
− potrafi organizować zabawy i współdziałać z dziećmi, np. ustala rolę i spełnia ją w toku zabawy tematycznej
− respektuje wspólnie ustalone zasady obowiązujące w zabawach i grach zespołowych, stosuje się do reguł gry, akceptuje porażkę bez przerywania gry, wykonując czynności do końca
− przestrzega umów zawartych w grupie przedszkolnej
 
 
3. Kształtowanie społecznie akceptowanych postaw
Dziecko:

- rozumie znaczenie zwrotów grzecznościowych i wie, kiedy się ich używa
− uważnie słucha dorosłych
− rozumie i wykonuje proste polecenia przychodzi na wezwanie nauczyciela, ustawia się w pary, tworzy koło wspólnie z dziećmi
− zwraca się grzecznie do innych w domu, w przedszkolu, na ulicy
− odczuwa przyjemność, pomagając dorosłym w codziennych czynnościach
− odczytuje i reaguje na gesty kierowane do niego przez dorosłych
− potrafi używać zwrotów grzecznościowych: Dzień dobry, Do widzenia, Proszę, Dziękuję, Przepraszam w kontaktach z dziećmi i dorosłymi
− nie przerywa wypowiedzi innych
− słucha uważnie innych i stara się zwracać bezpośrednio do rozmówcy, zadając pytania bądź informując o swoich potrzebach
− wykonuje kierowane do niego prośby i polecenia i próbuje dokładnie je wypełnić, stara się w skupieniu uczestniczyć w zajęciach, porządkuje samodzielnie miejsce pracy i zabawy
− zachowuje się grzecznie w miejscach publicznych
− rozpoznaje właściwe formy zachowania
− rozumie, że nie należy chwalić się bogactwem i dokuczać dzieciom, które wychowują się w trudniejszych warunkach
− rozumie znaczenie mowy ciała: gestów, mimiki
− stosuje zwroty grzecznościowe w kontaktach z dziećmi i dorosłymi
− słucha cierpliwie i z uwagą tego, co dorośli i koledzy mają do powiedzenia
− obdarza uwagą dzieci i dorosłych, aby rozumieć to, co mówią i czego oczekują
− rozumie kierowane do niego polecenia i wykonuje je zgodnie z oczekiwaniami, bezzwłocznie stawia się na sygnał zbiórki, podejmuje omówione zadania, aktywnie uczestniczy w zajęciach
− podejmuje spontanicznie różnorodną działalność zgodnie z zainteresowaniami
− zachowuje się kulturalnie w miejscach publicznych ustępuje miejsca osobom starszym w środkach lokomocji nie szeleści w kinie papierkami od cukierków i innych słodyczy nie je lodów w środkach komunikacji miejskiej, aby kogoś nie pobrudzić
− szanuje potrzeby i zainteresowania innych dzieci
− nie chwali się bogactwem i nie dokucza dzieciom, które wychowują się w trudniejszych warunkach
− dokonuje oceny zachowania własnego i zachowań innych
− próbuje przewidywać skutki swojego postępowania
− rozumie, że niektóre zachowania mogą sprawić innym przykrość wypowiada swój sąd na temat motywów postępowania swojego i kolegów dostrzega i przeciwstawia się przejawom samolubstwa, przezywania potrafi stanąć w obronie dziecka wyśmiewanego czy szykanowanego
− umie porozumiewać się za pomocą mowy ciała: gestów, ruchów ciała i mimiki
 
 
4. Rozpoznawanie i wyrażanie emocji
Dziecko:

− rozpoznaje i próbuje nazywać własne uczucia: radość, smutek, złość
− wie, że należy panować nad negatywnymi emocjami potrafi panować nad złością
− określa własne potrzeby i nazywa uczucia
− rozpoznaje i nazywa stany emocjonalne ludzi w różnych sytuacjach rozumie i akceptuje uczucia innych osób
− rozróżnia emocje pozytywne i negatywne, potrafi powstrzymać się od działań agresywnych wobec otoczenia
- próbuje analizować i charakteryzować własne uczucia
− umie poprzez mowę ciała (gest, mimikę, ruchy ciała) przedstawić: radość, smutek, gniew, złość
− stara się myśleć i działać empatycznie
− rozpoznaje emocje, takie jak: radość, smutek, strach, złość, i określa sytuacje będące ich źródłem
– umie w sposób ugodowy rozwiązywać konflikty
− próbuje interpretować sytuacje z różnego punktu widzenia
- wczuwa się w określone sytuacje, wypowiada się na temat emocji. określa uczucia drugiego człowieka, odwołując się do własnych doświadczeń
- dostrzega, że podobne sytuacje mogą wywołać różne uczucia u różnych ludzi
- przedstawia emocje za pomocą mowy ciała, słów, a także symboli
− zna bezpieczne sposoby rozładowania negatywnych emocji, np. złości – darcie lub zgniatanie gazety, gryzmolenie po kartce, przytaczanie odpowiednich rymowanek (Tupnę raz, drugi i trzeci, wtedy złość daleko odleci)
- potrafi opowiadać, co myśli i czuje bez naruszania godności własnej i innych
 
Obszar II - kształtowanie czynności samoobsługowych, nawyków higienicznych i kulturalnych. Wdrażanie dzieci do utrzymywania ładu i porządku
1. Kształtowanie nawyków higienicznych
Dziecko:

- rozpoznaje przybory i przedmioty służące do wykonywania czynności higienicznych
− wykonuje prawidłowo podstawowe czynności higieniczne, podciąga rękawy przed myciem rąk, myje zęby, używając szczoteczki i pasty do zębów
− wie, że należy się myć, i bez protestów poddaje się takim zabiegom, jak kąpiel czy czesanie
− zna kolejne czynności wykonywane podczas załatwiania potrzeb fizjologicznych, samodzielnie zdejmuje i podciąga ubranie, potrafi korzystać z papieru toaletowego, pamięta o spuszczaniu wody
− wie, że po skorzystaniu z toalety należy umyć ręce
− umie korzystać z chusteczek higienicznych
− korzysta prawidłowo z przyborów podczas wykonywania czynności higienicznych
− myje samodzielnie ręce zgodnie z kolejnymi etapami tej czynności
− przestrzega zasady mycia rąk przed każdym posiłkiem
− potrafi poprawnie umyć zęby
− wie, że konieczne jest codzienne mycie całego ciała
− próbuje samodzielnie się czesać
− rozumie, że trzeba myć ręce po skorzystaniu z toalety
− rozumie zasady korzystania z osobistych przyborów toaletowych

- pokaz – uczy kolejności wykonywania poszczególnych czynności zarówno higienicznych, jak i porządkowych;
− praktyczne wykonywanie czynności – pozwala na osiągnięcie określonych sprawności, służy kształtowaniu nawyków higienicznych. Dzieciom starszym umożliwia samodzielne ustalenie kolejności wykonywania czynności i sprawdzenie własnych umiejętności, np. w organizowaniu prac porządkowych;
− śpiewanie piosenek – utrwala kolejność czynności, zachęca do samodzielnego podejmowania wysiłku. Tworzy przyjazną atmosferę towarzyszącą działaniu, co sprawia, że dzieci traktują prace porządkowe jako przyjemność, a nie przykry obowiązek;
− przekaz literacki (opowiadania, baśnie, wiersze) – dostarcza prawidłowych wzorców postępowania, zachęca do dbałości o czystość i estetyczny wygląd, wpływa na świadomość i rozumienie znaczenia utrzymywania porządku w bliższym i dalszym otoczeniu;
− wyliczanki i rymowanki – utrwalają kolejność poznanych czynności, sprzyjają kształtowaniu prawidłowych nawyków.
 
2. Wykonywanie czynności samoobsługowych
Dziecko:

− stosuje zasadę kulturalnego zachowania się przy stole w trakcie spożywania posiłków, umie przyjąć właściwą pozycję przy stole, zachowuje się spokojnie i nie prowadzi głośnych rozmów, nie ogląda książek podczas jedzenia, nie rozmawia z "pełną buzią", posługuje się sztućcami, jedząc posiłki
− potrafi nakryć do stołu i sprzątnąć po posiłku
− pamięta o załatwianiu potrzeb fizjologicznych w określonych porach, np. przed wyjściem na dwór
− samodzielnie ubiera się i rozbiera
− potrafi zawiązać sznurowadła, zapiąć guziki i klamerki, zasunąć zamek błyskawiczny
− składa ubrania i odkłada na ustalone miejsce
− dba o osobiste rzeczy i nie naraża ich na zgubienie lub kradzież
− pilnuje rzeczy osobistych w czasie wycieczek i spacerów
 
 
3. Przyzwyczajanie do utrzymywania w porządku rzeczy i otoczenia
Dziecko:

- szanuje wspólne zabawki i odkłada je na wyznaczone miejsce
− utrzymuje porządek w szafkach (półkach) indywidualnych
− zachowuje porządek w miejscu pracy w czasie wykonywanych zadań
− dba o wygląd swojej sali
− stara się planować czynności porządkowe
− utrzymuje porządek w swoim otoczeniu, np. układa zabawki i książki w domu
 
Obszar VI - wdrażanie dzieci do dbałości o bezpieczeństwo własne oraz innych
1. Zachowanie bezpieczeństwa podczas zabaw
Dziecko:

- stosuje się do zawieranych umów o sposobie korzystania z zabawek i sprzętu terenowego
− rozumie, dlaczego należy przestrzegać określonych reguł w zabawach i grach sportowych
− korzysta ze sprzętu gimnastycznego zgodnie z jego przeznaczeniem
− wie, że nie wolno oddalać się z miejsca zabawy bez wiedzy i zgody opiekuna
− próbuje samodzielnie i w bezpieczny sposób organizować sobie czas wolny w przedszkolu i w domu
− korzysta z przyborów w czasie zabaw indywidualnych we właściwy sposób
− informuje o zauważonych zagrożeniach, np. uszkodzonym sprzęcie, znalezionym szkle czy innych nieznanych przedmiotach
− potrafi wybrać bezpieczne miejsce do zabawy, np. daleko od jezdni, placu budowy, zbiorników wodnych, wysokich pryzm piachu
− zna podstawowe zasady zachowania się nad wodą, w lesie, na placu zabaw, podczas zabawy w domu
− nie uruchamia urządzeń elektrycznych bez wiedzy dorosłych
− przestrzega zakazu zbliżania się do włączonych maszyn i urządzeń
− rozumie, dlaczego nie wolno samodzielnie zażywać lekarstw i używać środków chemicznych stosowanych w gospodarstwie domowym
- zna przeznaczenie lekarstw oraz środków chemicznych, orientuje się, że lekarstwa należy przyjmować tylko na zlecenie lekarza w ściśle określony sposób
- rozumie, dlaczego w wyniku przypadkowego połknięcia lekarstw lub środków chemicznych konieczna jest szybka pomoc lekarska

- zawieranie umów dotyczących zasad zachowania bezpieczeństwa w czasie pobytu w przedszkolu, spacerów i wycieczek – prowadzi do zrozumienia konieczności przestrzegania umów, uczy dostrzegania i unikania zagrożeń;
− spacery i wycieczki – utrwalają znajomość obowiązujących zasad bezpieczeństwa, stwarzają okazję do bezpośredniej obserwacji (np. ruchu ulicznego i sposobów bezpiecznego poruszania się pieszych po ulicy), wdrażają do zachowania ostrożności wobec zwierząt i ptaków żyjących na wolności, są okazją do przypominania o zakazie dotykania i jedzenia nieznanych roślin;
− spotkania z osobami, które dbają o bezpieczeństwo ludzi i udzielają pomocy, np. z policjantem, strażnikiem miejskim, strażakiem, lekarzem, pielęgniarką – umożliwiają poznanie charakteru pracy ludzi różnych zawodów i roli ważnych instytucji, np. ośrodka zdrowia, policji, straży miejskiej. Dzięki nim dzieci dowiadują się, jak należy zachować się w sytuacjach zagrożeń;
− praca z wykorzystaniem ilustracji i historyjek obrazkowych – pomaga rozumieć przyczyny i skutki przedstawionych sytuacji, kształtuje umiejętność dokonywania oceny zdarzenia pod kątem bezpieczeństwa i przewidywania konsekwencji określonych zachowań;
− słuchanie opowiadań, baśni i wierszy oraz oglądanie teatrzyków – rozwijają dziecięcą wyobraźnię, pozwalają na ocenę postępowania bohaterów, umożliwiają identyfikowanie się z postaciami stanowiącymi wzór do naśladowania;
− scenki dramowe – pozwalają przećwiczyć określone postawy w bezpiecznym otoczeniu bez poczucia zagrożenia, np. korzystanie z telefonów alarmowych, zachowanie dystansu wobec obcej osoby.
  2. Przestrzeganie zasad bezpieczeństwa na drodze
Dziecko:

- zna i przestrzega podstawowe zasady poruszania się po drogach (po chodniku poruszamy się prawą stroną, po ulicy dziecko idzie za rękę z osobą dorosłą po wewnętrznej stronie chodnika)
− wie, w jaki sposób można bezpiecznie przejść przez jezdnię na przejściu z sygnalizacją świetlną i bez niej
− rozpoznaje wybrane znaki drogowe (informacyjne i ostrzegawcze) i wyjaśnia ich znaczenie
− wie, że może zwrócić się do policjanta w sytuacji zagrożenia, np. gdy się zgubi, gdy zasłabnie opiekująca się nim osoba, gdy zostało zaczepione przez obce osoby
 
  3. Bezpieczne korzystanie ze środków transportu
Dziecko:

− zna zasady korzystania z publicznych środków komunikacji, oczekuje spokojnie na przystanku z daleka od jezdni, wsiada i wysiada z pojazdu, trzymając się poręczy, powstrzymuje się od głośnych rozmów, aby nie przeszkadzać kierowcy i innym pasażerom, stoi w jednym miejscu i trzyma się poręczy w czasie jazdy
− zna zasady bezpieczeństwa podczas podróży samochodem, siada w specjalnym foteliku, wsiada i wysiada z samochodu zawsze od strony chodnika lub pobocza, nie otwiera okna w czasie jazdy, przestrzega zakazu wychodzenia na jezdnię na postoju
 
  4. Właściwe zachowanie się w sytuacjach zagrożenia
Dziecko:

- potrafi zauważyć sytuację zagrożenia i wie, jak się w niej zachować, np. pożar, wypadek w domu lub na placu zabaw
− rozumie, dlaczego trzeba przestrzegać zasad ochrony przeciwpożarowej (zakaz zabawy ogniem, rozpalania ognisk)
− zna numery telefonów alarmowych (policja, pogotowie, straż pożarna oraz ogólny 112) i wie, w jakich sytuacjach trzeba z nich skorzystać
- umie poprosić o pomoc, dzwoniąc na numery telefonów alarmowych
− wie, do kogo zwrócić się o pomoc w szczególnych sytuacjach, np. gdy się zgubi się na ulicy lub w sklepie (do personelu sklepu, policjanta, osoby z dzieckiem, starszej pani)
 
  5. Właściwe zachowanie się wobec obcych osób, zwierząt i roślin
Dziecko:

- jest ostrożne wobec nieznajomych
− potrafi grzecznie odmówić obcej osobie, kiedy np. czymś je częstuje lub proponuje wspólny spacer
− nie otwiera drzwi mieszkania, kiedy jest samo w domu
− zawsze informuje rodziców o dziwnych zachowaniach osób dorosłych
− wie, jak się zachować w kontaktach ze zwierzętami
− wie, dlaczego nie wolno wkładać do ust i zjadać nieznanych roślin, zwłaszcza jagód i grzybów
 
Obszar XII - wychowanie dla poszanowania roślin i zwierząt 1. Poznawanie różnych środowisk przyrodniczych
Dziecko:

− wskazuje cechy różniące poznawane środowiska przyrodnicze, wymienia rośliny i zwierzęta żyjące w różnych środowiskach przyrodniczych, np. na polu mysz, na łące kret, biedronka, w lesie sarna, lis
- rozumie konieczność przystosowania się zwierząt do środowiska, w jakim żyją
− określa części jadalne roślin, np. owoce – ogórek, pomidor; korzeń – marchewka, burak
− potrafi na podstawie systematycznej obserwacji opowiedzieć etapy rozwoju roślin
− wyróżnia części roślin wymienia części kwiatów – korzenie, łodyga, liście, kwiat
- określa części drzew – korzenie, konar, pień, liście, kwiaty, owoce
− potrafi określić zmiany zachodzące w życiu zwierząt i roślin w kolejnych porach roku
- umie opisać zachowanie i wygląd niektórych zwierząt związane z porą roku np. zasypianie, zmiana sierści, budowanie gniazd, gromadzenie zapasów rozróżnia ślady poznanych zwierząt na śniegu

- spacery i wycieczki – rozbudzają emocjonalny stosunek do przyrody poprzez ukazanie jej znaczenia dla życia człowieka. Pomagają zauważyć różnorodne formy życia, bogactwo kolorów, dźwięków i zapachów, a także negatywne skutków niewłaściwego obcowania ludzi z przyrodą;
− prace w ogrodzie przedszkolnym – zapoznają z rozwojem, budową, sposobem pielęgnacji roślin i zabezpieczania ich przed mrozem. Uczą korzystania z narzędzi i przyborów ogrodniczych, utrzymywania ich w czystości i porządku. Kształtują takie cechy, jak obowiązkowość i odpowiedzialność;
− kącik przyrody wyposażony w materiał przyrodniczy oraz obiekty przyrody nieożywionej
– wykorzystujemy do prowadzenia stałych lub okresowych hodowli roślin i zwierząt, aby zapoznać dzieci z ich rozwojem oraz warunkami potrzebnymi do życia. Właściwie zagospodarowany umożliwia eksperymentowanie i przeprowadzanie różnych doświadczeń;
  2. Kształtowanie opiekuńczej postawy wobec zwierząt i roślin
Dziecko:

- rozumie, jakie warunki są potrzebne do rozwoju zwierząt (przestrzeń życiowa, bezpieczeństwo, pokarm) i wzrostu roślin (światło, temperatura, wilgotność)
− wie, w jaki sposób przebiega rozwój niektórych roślin i zwierząt
- zna cykl wzrostu roślin na podstawie prowadzonych doświadczeń
- umie kolejno określić stadia rozwoju motyla
– potrafi samodzielnie zasadzić cebulę, posiać nasiona i wyhodować roślinę
– wie, w jaki sposób człowiek może chronić zwierzęta i rośliny, aby pomóc im przetrwać zimę, i gromadzi pokarm, aby je dokarmiać
- nie zrywa owoców drzew i krzewów stanowiących pokarm dla ptaków
– potrafi opiekować się zwierzętami hodowanymi w domu
− uczestniczy w pracach w ogródku przedszkolnym, potrafi dbać o zasadzone rośliny, grabi jesienią liście, uczestniczy w zabezpieczaniu roślin przed mrozem

− przekaz literacki – przybliża i pomaga zrozumieć świat przyrody, wprowadza i utrwala ważne informacje przyrodnicze, uczy szacunku dla roślin i zwierząt. Pozwala na poznawanie środowisk przyrodniczych niedostępnych bezpośredniej obserwacji. Publikacje popularno-naukowe, do których należą atlasy zwierząt i roślin czy encyklopedie przyrodnicze, pokazują zwierzęta, rośliny i fakty zgodnie z rzeczywistością;
− rozmowa – sprzyja ukierunkowaniu obserwacji, zachęca do zadawania przez dzieci pytań, umożliwia wyjaśnienie zaobserwowanych zjawisk, porządkuje zdobyte wiadomości, pomaga w tworzeniu i uściślaniu pojęć ogólnych;
  3. Rozumienie konieczności ochrony środowiska przyrodniczego
Dziecko:

- rozumie, że działalność człowieka może mieć negatywny wpływ na środowisko naturalne, orientuje się, że zanieczyszczenie powietrza powodują np. spaliny samochodowe, ścieki odprowadzane z dużych zakładów przemysłowych do rzek
− potrafi właściwie zachować się w lesie i parku zachowuje się spokojnie, aby nie płoszyć zwierząt i ptaków, sprząta po sobie opakowania po jedzeniu i napojach
– wie, w jaki sposób człowiek chroni przyrodę, rozumie, dlaczego niektóre gatunki zwierząt i roślin są pod ochroną, potrafi rozpoznać i wymienić rośliny chronione, np. wiosenne kwiaty
– wie, dlaczego trzeba budować oczyszczalnie ścieków określa, w jaki sposób należy oszczędzać wodę
− zna pojęcie surowce wtórne i oznaczenie recyklingu
− potrafi segregować odpady według ich rodzaju rozpoznaje oznaczenia pojemników na surowce wtórne wie, co należy robić z niewykorzystanymi lekarstwami i zużytymi bateriami
− nazywa elementy środowiska naturalnego (gleba, powietrze, woda) i rozumie ich znaczenie dla świata ludzi, roślin i zwierząt
− uczestniczy w akcjach propagujących ochronę środowiska, np. Sprzątanie Świata, Dzień Ziemi
− zabawy badawcze – umożliwiają poznawanie przyrody wszystkimi zmysłami, wywołują emocje związane z samodzielnym dokonywaniem odkryć. Rozwijają logiczne myślenie w trakcie wyciągania wniosków z przeprowadzonych obserwacji i ustalania związków przyczynowo-skutkowych;
− poznawanie piosenek o tematyce przyrodniczo-ekologicznej – wywołuje zainteresowanie przyrodą i problemami z nią związanymi, przyczyniają się do tego, że dzieci stają się rzecznikami ekologicznego myślenia i działania;
− filmy edukacyjne – dostarczają wiadomości o przyrodzie niedostępnej bezpośredniej obserwacji, np. o zwierzętach egzotycznych, o krajobrazie i regionach Polski. Uzupełniają i utrwalają wiadomości zdobyte w toku obserwacji, np. o zwierzętach domowych, owadach. Pomagają zrozumieć konieczność ochrony przyrody;
- zabawy dydaktyczne – pozwalają dzieciom wykorzystać zdobyte wiadomości w czasie obserwacji przyrodniczych. Do tych zabaw zaliczyć możemy także układanki, rebusy, krzyżówki i gry stolikowe, zagadki.
− zabawy ruchowe – utrwalają zdobyte wiadomości np. poprzez naśladowanie sposobu poruszania się i zachowania zwierząt;
− wykonywanie prac plastycznych – umożliwia wyrażenie stosunku emocjonalnego do poznawanego otoczenia przyrodniczego, sprzyja utrwalaniu i porządkowaniu wiedzy. Wykorzystywanie materiału przyrodniczego do działań twórczych rozwija wyobraźnię, pozwala na bezpośrednie dokładniejsze poznanie cech i właściwości części roślin, np. liści, nasion
Obszar XV - wychowanie rodzinne, obywatelskie i patriotyczne 1. Uświadamianie związków w rodzinie
Dziecko:

- wymienia imiona i nazwiska osób bliskich, określa członków rodziny i nazywa relacje między nimi, rozumie pojęcie drzewo genealogiczne i porządkuje chronologicznie członków rodziny: od dziadków do rodzeństwa
− rozumie role, jakie pełnią poszczególni członkowie rodziny w domu
− wie, na czym polega praca zawodowa rodziców i potrafi o niej opowiedzieć
− wypełnia samodzielnie określone obowiązki w domu, np. utrzymuje porządek w swoim pokoju
− utożsamia się ze swoją rodziną i ma poczucie przywiązania do najbliższych, aktywnie uczestniczy w uroczystościach rodzinnych, potrafi sprawić przyjemność najbliższym osobom, np. wykonuje upominek, składa życzenia okolicznościowe
− interesuje się historią i tradycjami swojej rodziny, zna zwyczaje rodzinne związane z obchodzeniem świąt, np. Bożego Narodzenia, Wielkanocy, rozpoznaje symbole i charakterystyczne potrawy związane z tradycjami świątecznymi, np. dodatkowy talerz przy stole wigilijnym, zna popularne kolędy
- włącza się do przygotowań świątecznych, np. ubiera choinkę, potrafi wykonać ozdoby choinkowe, maluje pisanki i tworzy karty świąteczne
− opowiadania – czytanie dzieciom utworów literackich w połączeniu z oglądaniem ilustracji kształtuje uczucia i postawy społeczno-moralne, umacnia i rozwija przywiązanie do kraju rodzinnego, wzbogaca kulturę językową, poszerza i utrwala wiadomości dziecka;
− baśnie i legendy – w sposób poetycki, fantastyczny i barwny zapoznają dzieci z przeszłością ojczyzny. W ich treściach zawarte są nieprzemijające idee patriotyzmu, jak również duchowe wartości kultury narodowej;
− spacery i wycieczki – umożliwiają dzieciom poznanie najbliższego otoczenia, np. instytucji użyteczności społecznej. Odwiedzając miejsca pamięci narodowej i zabytki, zaznajamiają się z historią i tradycjami danej miejscowości. Wyprawy w bliższe i dalsze okolice służą wyrabianiu szacunku dla przyrody ziemi ojczystej;
  2. Rozbudzanie zainteresowania regionem
Dziecko:

- posiada informacje o miejscowości, w której mieszka
− posługuje się nazwą miejscowości w wypowiedziach słownych, rozpoznaje herb miasta lub regionu, umie wskazać na mapie Polski położenie miejscowości, w której mieszka
− nazywa i rozpoznaje najważniejsze miejsca lub obiekty z najbliższej okolicy, np. miejsca pamięci narodowej
− wie, jakie instytucje i urzędy znajdują się w najbliższej okolicy, np. szkoła, poczta, komisariat policji, przychodnia zdrowia, szpital, straż pożarna, orientuje się w rolach społecznych pełnionych przez ważne osoby, np. policjanta, strażaka
− dostrzega różnice w architekturze, np. stare i nowe budownictwo
− nazywa region, w którym mieszka rozpoznaje herb swojej miejscowości i opisuje legendy z nią związane, zna najważniejsze zabytki, rozpoznaje stroje ludowe regionu, odróżnia w mowie elementy gwary ludowej regionu, z którego pochodzi
– oglądanie filmów, albumów, fotografii – umożliwia pokazanie dzieciom najciekawszych miejsc regionów, w których żyją, oraz zapoznanie z typowymi krajobrazami i folklorami Polski;
− kąciki regionalne – są okazją do gromadzenia eksponatów, wytworów sztuki ludowej, fotografii, okazów przyrodniczych z regionu, w którym dziecko mieszka;
− praca z wykorzystaniem mapy – pozwala na przekazanie treści geograficznych: kształtu granic, umiejscowienia kraju między górami a morzem, położenia niektórych miast i rzek;
− uroczystości przedszkolne – dzięki nim dziecko może zaprezentować swoje umiejętności: recytuje wiersze, śpiewa piosenki, wykonuje wybrane tańce ludowe;
− zajęcia plastyczne – dają możliwość wyrażeniu myśli, przeżyć i uczuć. Dziecko wyzwala w ten sposób swoje emocje.
  3. Kształtowanie poczucia tożsamości narodowej
Dziecko:

- wie, że kraj, w którym żyje to Polska, i że jest Polakiem − zna legendę o powstaniu państwa polskiego
− rozpoznaje symbole narodowe: godło, barwy, hymn
- wie, jakie jest ich znaczenie
− rozumie, że należy odnosić się z szacunkiem do symboli narodowych
− wie, w jakich okolicznościach śpiewa się hymn, przyjmuje właściwą postawę przy słuchaniu hymnu
− potrafi wskazać na mapie granice Polski, stolicę, większe miasta i rzeki
- wie, że stolicą Polski jest Warszawa, a najdłuższą rzeką – Wisła
- zna najważniejsze miejsca i zabytki Warszawy, wskazuje na mapie Polski największe miasta leżące nad Wisłą: Kraków, Warszawa, Toruń, Gdańsk
− rozróżnia krajobraz nizinny, nadmorski, górski
− wie, że są różne regiony w kraju, które mają odmienne tradycje, język, kulturę, rozpoznaje charakterystyczne stroje krakowiaków i górali
- zna wybrane tradycje ludowe, np. dożynki, andrzejki, jasełka, tłusty czwartek, prima aprilis, noc świętojańska
- rozpoznaje regionalne przyśpiewki ludowe, rozumie pojęcie przysłowie, stosuje w zabawach wyliczanki ludowe
− potrafi wymienić sławnych Polaków i wie, kim byli Mikołaj Kopernik, Jan Paweł II, Fryderyk Chopin
 
  4. Rozumienie pojęcia "Unia Europejska, Europa i świat"
Dziecko:

- uświadamia sobie, że Polska jest jednym z krajów europejskich i należy do Unii Europejskiej
− zna symbole Unii Europejskiej: hymn, flagę, maskotkę – Syriusza
− potrafi wskazać Polskę na mapie Europy
− rozumie, że kraje graniczą z innymi państwami
− zna nazwy kilku państw europejskich i ciekawostki z nimi związane, np. Holandia słynie z tulipanów, we Włoszech ulubioną potrawą jest pizza
– rozumie, co to znaczy pojęcie narodowość
– wie, że wszyscy ludzie mają równe prawa bez względu na narodowość, kolor skóry, płeć
− wie, jak wygląda mapa świata
 

 

Zbiór ujednoliconych norm i zasad obowiązujących
w Miejskim Przedszkolu Publicznym Nr 8 "Bajeczka"
Opracowano:

Kodeks Postępowania Przedszkolaka
1. Wspólnie i zgodnie bawię się z dziećmi
2. Potrafię czekać na swoją kolej podczas zabawy i zajęć
3. Szanuję cudzą własność
4. Szanuję swoją i cudzą pracę
5. Odkładam zabawki na miejsce po skończonej zabawie
6. Bawię się tak, aby nie powodować zagrożenia i przykrości
7. Pomagam innym: młodszym i mniej sprawnym dzieciom
8. Próbuję samodzielnie rozwiązywać sytuacje problemowe
9. Stosuję formy grzecznościowe: proszę, dziękuję i przepraszam
10. W przedszkolu uczę się wszystkiego, co będzie mi potrzebne w szkole.

reguły zachowań obowiązujące podczas spożywania posiłków
1. siedzimy w pozycji lekko pochylonej ku stołowi i łyżkę lub widelec spokojnie wkładamy do ust
2. jemy w ciszy /nie mlaskamy, nie rozmawiamy/
3. jemy powoli, każdy kęs dobrze żujemy i gryziemy
4. sztućcami posługujemy się bezpiecznie i kulturalnie
5. po skończonym posiłku wycieramy usta serwetką
6. odchodząc od stołu, cicho wstajemy, lekko odsuwamy i zasuwamy krzesełko, mówimy "dziękuję"

reguły zachowań w łazience
1. myjemy ręce przed i po posiłku, przed oglądaniem książek, po wyjściu z toalety /procedura mycia rąk znajduje się w każdej łazience/, po zajęciach plastycznych
2. z toalety korzystamy wyłącznie pojedynczo
3. zawsze po sobie spłukujemy wodę

reguły zachowań w szatni
1. starannie układamy swoją odzież i obuwie w półeczkach
2. pamiętamy o kolejności zakładania odzieży przed wyjściem na podwórko
3. po powrocie z podwórka, przed wejściem do budynku - otrzepujemy buty z piasku, błota, śniegu, a następnie wycieramy buty o wycieraczkę
4. przy rozbieraniu pamiętamy o kolejności zdejmowania odzieży /odwrotnie niż przy ubieraniu/
5. starannie zawieszamy kurtkę na wieszaczku, resztę rzeczy i buty układamy do półeczki
6. pamiętamy, aby pomagać kolegom, którzy oczekują pomocy

zasady zachowania się w sali zabaw i zajęć
1. nie biegaj po sali
2. dziel się wszystkim
3. mów umiarkowanym głosem
4. graj uczciwie
5. nie bij innych
6. sprzątaj po sobie
7. używaj słów: proszę, dziękuję, przepraszam

zasady zachowania się w ogrodzie przedszkolnym
1. Przestrzegamy zawartych wcześniej umów z nauczycielem, nie oddalamy się od grupy.
2. Przestrzegamy  zasad bezpiecznego zachowania się w ogrodzie i prawidłowego korzystania ze sprzętu terenowego.
3. Sygnalizujemy nauczycielce, opiekunowi swoje potrzeby fizjologiczne lub niepokojące zachowania innych dzieci
4. Reagujemy na umówione sygnały, np. dotyczące zbierania zabawek czy zbiórki.
5. Zawsze do przedszkola z terenu przedszkolnego wracamy parami.

system motywacyjny oparty na wzmocnieniach.
W wychowaniu konieczne jest pokazywanie związku między określonym zachowaniem a jego konsekwencjami. Behawioryści nazwali te konsekwencje wzmocnieniem. Istnieją dwa bardzo ważne typy wzmocnień: pozytywne i negatywne. Jeżeli na zachowanie pożądane, zareagujemy wzmocnieniem pozytywnym (pochwałą, nagrodą), to z całą pewnością zachowań pożądanych będzie więcej.
Natomiast przy braku reakcji na zachowanie pożądane, braku wzmocnienia pozytywnego - zachowań pożądanych będzie mniej.
Analogicznie, gdy na zachowanie niepożądane, zareagujemy wzmocnieniem negatywnym (odsunięcie od zabawy, pozbawienie przyjemności itp.), w przyszłości zachowań niepożądanych będzie mniej. Zachowanie niepożądane i brak wzmocnienia negatywnego, doprowadzi do większej ilości zachowań niepożądanych.
Wzmocnienie negatywne kojarzy nam się z karą, jednakże bywa ona niekiedy mało skuteczna, znacznie lepsze efekty przynosi konsekwencja negatywna.

Poniżej przedstawiam porównanie:
KONSEKWENCJA NEGATYWNA /"KARA"/
- musi być wcześniej ustalona
- jest elementem porządkującym życie dziecka
- nie wywołuje skrajnie negatywnych uczuć
- jest łatwiejsza do wyegzekwowania przez dorosłego
- uczy odpowiedzialności za swoje zachowanie.
- ma charakter sytuacyjny
- może być skuteczna, ale budzi strach, gniew, lęk, chęć odwetu zemsty
- często dorosły żałuje, że ją wprowadził i łagodzi ją
- może stanowić wzmocnienie dla zachowań niepożądanych.


Jak widać z powyższego porównania konsekwencja negatywna ustalona i przestrzegana pełni ogromnie ważną funkcję wychowawczą, a mianowicie:
- Uczy poszanowania norm i zasad.
- Uczy ponoszenia odpowiedzialności za swoje zachowania.
- Powoduje, że niepożądane zachowania prawdopodobnie nie będą się w przyszłości powtarzały
- Chroni przed zachowaniami niebezpiecznymi, ryzykownymi.
- Uczy rozróżniania dobra od zła.
- Skłania do zachowań pożądanych.
- Kształtuje zdrową samoocenę.


Jednakże, aby stosować konsekwencje, pierwszym bardzo ważnym warunkiem jest znajomość przez dziecko norm i zasad. Każdy człowiek powinien znać granice, w których może poruszać się bezpiecznie; każdy, a tym bardziej dziecko, musi wiedzieć, co wolno, a czego nie wolno i dlaczego, co jest dobre, a co złe. Wyjaśniając dziecku znaczenie norm, zakazów i nakazów należy odwoływać się do doświadczeń dziecka, dawać dużo przykładów i cierpliwie czekać, by dziecko tak naprawdę zrozumiało problematykę norm i zasadę ich obowiązywania (sama wiedza" nie wolno, bo nie wolno" – nie wystarczy!).
Stosując konsekwencje negatywne, należy pamiętać o kilku zasadach:
• Daj odczuć konsekwencje.
• Wyraź ostry sprzeciw zachowaniu, a nie osobie dziecka.
• Wyraź swoje oczekiwania.
• Pokaż, jak można naprawić zło lub oczekuj propozycji zadośćuczynienia.
• Wskaż pomocną metodę.
• Stosuj konsekwencje naturalne (np. zniszczyłeś zabawkę - nie będziesz jej już miał).
Dla dziecka konsekwencja naturalna jest bardziej sprawiedliwa i zrozumiała, nie godzi w jego poczucie godności, nie jest zemstą czy próbą odegrania się.

Konsekwencje naturalne:
• naprawienie szkód
• wyłączenie z sytuacji
• odroczenie możliwości otrzymania kolejnego przywileju do czasu ustania trudnej sytuacji
• ograniczenie swobody działania


Równie ważną funkcję wychowawczą odgrywa konsekwencja pozytywna:
• Pomaga lepiej radzić sobie z problemami.
• Daje poczucie bezpieczeństwa.
• Pobudza dobrą wolę i chęć działania.
• Kształtuje zdrową samoocenę.
• Dodaje wiary we własne możliwości.
• Rodzi dobre relacje międzyludzkie.


Konsekwencje pozytywne mogą być różne, np.: pochwała, wyróżnienie, a nawet drobny upominek (naklejki, uśmiechnięte buźki, drobne słodkości itp/). Najważniejsze, aby dziecko poczuło, że jego starania zostały dostrzeżone i docenione. Musimy pamiętać, że aby pochwała dobrze spełniła swoją rolę, należy przestrzegać kilku zasad:
• Opisz, co widzisz.
• Opisz, co czujesz.
• Podsumuj zachowanie dziecka.

Jeżeli będziemy mądrze stosować konsekwencje pozytywne i negatywne mamy szansę wychować mądre pokolenie, które będzie bardziej wrażliwe na drugiego człowieka.

ZASADY BUDOWANIA SYSTEMU MOTYWACJI:
1. system motywacyjny skonsultować z Rodzicami
2. łączyć nagrody społeczne z konkretnymi
3. stosować nagrody zaraz po wystąpieniu zachowania pożądanego
4. przechodzić od nagradzania ciągłego do sporadycznego
5. nagradzać również próby wykonania czynności, wysiłek, a nie tylko efekt
6. w miarę potrzeby należy stworzyć indywidualny system motywacji dla trudnego dziecka
7. zachować konsekwencję w stosowaniu wzmocnień.
Jak pomagać dziecku w trudnych sytuacjach:
1. Ograniczać zbędne mówienie
2. Mówić do grupy, a gdy dziecko nie reaguje - do niego kierować takie samo polecenie
3. Wydawać krótkie polecenia, długie dzielić na etapy
4. Nie zmieniać intonacji głosu
5. Nie krzyczeć
6. Stosować podpowiedzi werbalne i manualne.

Ewaluacja programu:
1. W ewaluacji uwzględnia się opinię wychowanków, rodziców, pracowników, przedstawicieli organu prowadzącego i nadzorującego
2. Sposoby ewaluacji:
analiza dokumentów
program wychowawczy
rozmowy z wychowankami
księga protokołów Rady Pedagogicznej
plany miesięczne grup
arkusze obserwacji, dzienniki zajęć

3. Ankiety skierowane do:
- rodziców
- nauczycieli
Procedury osiągania celów:

1. Metody pracy:
- podające /przyswajanie/
- problemowe /odkrywanie/
- aktywizujące /przeżywanie/
- praktyczne /działanie/
- ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne

2. Formy pracy:
- praca indywidualna
- zabawa i inne rodzaje działalności dzieci pozwalające na rozwijanie własnej inicjatywy
- czynności samoobsługowe dzieci
- spacery i wycieczki
- zajęcia organizowane przez nauczyciela z całą grupą lub prowadzone w mniejszych zespołach

Warunki bazowe potrzebne do realizacji programu:
- sale dydaktyczne
- sprzęt audio - video
- program wychowawczy
- pomoce dydaktyczne do zajęć
- arkusze brystolu /kontrakty/
- wyposażone kąciki zabaw i zajęć
- karty pracy dla dzieci
- tablice korkowe w każdej grupie
- ogród przedszkolny


Program wychowawczy naszego przedszkola ma za zadanie określać, jakimi wartościami kierujemy się w stosunku do naszego wychowanka i do jego rodzica; jakie normy postępowania i zachowania są pożądane, aby dziecko umiało funkcjonować w środowisku zgodnie z przyjętymi normami społecznymi.

 

Koncepcja Pracy Przedszkola na lata
2014 – 2019
Miejskie Przedszkole Publiczne Nr 8
„Bajeczka”
w Starogardzie Gd.

WSTĘP

Przedszkole to miejsce, w którym można dotrzeć do wszystkich dzieci i ich rodziców, realizując działania prozdrowotne. Każde dziecko podczas wspólnych zabaw i uczenia się z innymi dziećmi nabywa niezbędne kompetencje do dalszego rozwoju. Lata pobytu w przedszkolu, to okres intensywnej i efektywnej nauki przez zabawę. Właśnie w tym czasie dzieci potrzebują możliwie najlepszych szans edukacyjnych, by móc wszechstronnie rozwijać własne predyspozycje.



WIZJA

Nasz wychowanek – absolwent

  • rozumie emocje swoje i innych,
  • kocha przyrodę i wie jak o nią dbać,
  • zna i stosuje zasady zdrowego stylu życia,
  • dba o zdrowie i bezpieczeństwo własne i innych,
  • jest aktywny, twórczy, wykazuje postawę badawczą,
  • ma różne zainteresowania,
  • umie podejmować nowe zadania i doprowadzać je do końca,
  • jest dobrym organizatorem swojego małego świata
  • rozwija swoje talenty,
  • jest "gotowy" do podjęcia nauki w szkole


MISJA

Podstawą pięcioletniej koncepcji jest wszechstronny rozwój przekonań prozdrowotnych i proekologicznych dziecka, poprzez organizowanie działalności dydaktycznej w oparciu o jego aktywność, możliwości, potrzeby i doświadczenia.

Na całościowe zdrowie dziecka składają się: zdrowie fizyczne, psychiczne, emocjonalne, duchowe i społeczne. Nasze działania skupione będą na pomoc dzieciom w budowaniu własnego systemu wartości, wdrażaniu do samodzielności oraz zdobywania wiedzy i umiejętności pozwalających rozwijać się twórczo i sprostać wymaganiom stawianym w szkole i w późniejszym życiu.


Rok szkolny 2014/2015

„Dostrzegam i szanuję moje i twoje uczucia”

CELE GŁÓWNE:

  • Odnajdywanie w sobie różnych stanów emocjonalnych
  • Uczenie umiejętności radzenia sobie z przemocą i rozpoznawania sytuacji konfliktowych
  • Rozwijanie umiejętności dostrzegania w sobie słabych i mocnych stron
  • Rozumienie faktu uszczęśliwiania innych ludzi i próby wcielania w życie

Rok szkolny 2015/2016

„Człowiek mały i duży przyrodzie służy”

CELE GŁÓWNE:

  • Rozbudzanie świadomości ekologicznej i włączanie się do działań proekologicznych
  • Zachęcanie dzieci do pogłębiania wiedzy o otaczającym je świecie przyrody
  • Budzenie poczucia tolerancji wobec wszystkiego co żyje

Rok szkolny 2016/2017

„Sport to zdrowie, każdy przedszkolak Ci to powie”

CELE GŁÓWNE:

  • Poznanie i rozszerzenie rodzajów aktywności ruchowej
  • Pogłębienie, poszerzenie umiejętności ruchowych, zachowań prozdrowotnych, rekreacyjnych i sportowych
  • Wykształcenie nawyków i przyzwyczajeń higienicznych, zdrowotnych

Rok szkolny 2017/2018

„Bezpieczny przedszkolak”

CELE GŁÓWNE:

  • Stworzenie warunków do bezpiecznego pobytu dziecka w przedszkolu
  • Rozwijanie atmosfery ciepła, zrozumienia, akceptacji
  • Wykształcenie nawyków dbania o bezpieczeństwo własne i innych

Rok szkolny 2018/2019

„Kreatywny przedszkolak”

CELE GŁÓWNE:

  • rozwijanie twórczego myślenia i zachowań kreatywnych u dziecka
  • kierowanie się zasadami wynikającymi z Konwencji Praw Dziecka
  • zapewnianie dzieciom warunków do łączenia różnych form ekspresji poprzez wspieranie ich działań twórczych
  • angażowanie rodziców do działania w zakresie rozwijania talentów dzieci.



Roczna koncepcja pracy dydaktyczno-wychowawczej
Miejskiego Przedszkola Publicznego Nr 8
„BAJECZKA”
w Starogardzie Gdańskim
na rok szkolny 2014/2015



Temat przewodni:
Dostrzegam i szanuję moje i twoje uczucia


„Emocje i uczucia są najbardziej osobistymi, elementarnymi i potężnymi siłami napędowymi człowieka”

Yehudi Menuhin



WIZJA

Nasz wychowanek

  • rozumie fakt, że każdy z nas jest inny, wyjątkowy i tak samo wartościowy
  • próbuje radzić sobie ze stresem i negatywnymi emocjami
  • stara się rozumieć i akceptować uczucia oraz zachowania innych ludzi


MISJA

Zadaniem nauczyciela przedszkola jest wszechstronny rozwój dziecka, zgodny z jego wrodzonym potencjałem. Naszym celem jest przygotować wychowanka tak, aby radził sobie z codziennymi obciążeniami, na które jest narażony. Nauczyciel powinien wspierać u dziecka proces budowania pewności siebie, nabywania przez niego umiejętności komunikacyjnego i lepszego poznawania siebie i innych. Rozwinąć u dziecka pożądane zachowania niezbędne do funkcjonowania w grupie społecznej, jest niezmiernie trudne. Działania podejmowane w tym kierunku, przez rodziców i pedagogów muszą być spójne.

W literaturze znajdziemy wiele cennych wskazówek, które mogą stać się drogowskazem działań nas dorosłych wobec dzieci. Amerykańska pisarka i psychoterapeutka, specjalistka od terapii rodzinnej Dorothy Law Nolte, ujęła je w jednej ze swoich książek:

„Dziecko krytykowane uczy się potępiać.
Dziecko otoczone wrogością uczy się agresji.
Dziecko żyjące w strachu uczy się lękliwości.
Dziecko doświadczające litości uczy się rozczulać nad sobą.
Dziecko wyśmiewane uczy się nieśmiałości.
Dziecko otoczone zazdrością uczy się zawiści.
Dziecko zawstydzane uczy się poczucia winy.
Dziecko zachęcane uczy się wiary w siebie.
Dziecko otoczone wyrozumiałością uczy się cierpliwości.
Dziecko chwalone uczy się wdzięczności.
Dziecko akceptowane uczy się kochać.
Dziecko otoczone aprobatą uczy się lubić siebie.
Dziecko darzone uznaniem uczy się, że dobrze mieć cel.
Dziecko żyjące w otoczeniu, które potrafi się dzielić, uczy się hojności.
Dziecko traktowane uczciwie uczy się prawdy i sprawiedliwości.
Dziecko żyjące w poczuciu bezpieczeństwa uczy się ufności.
Dziecko otoczone przyjaźnią uczy się radości życia.
Jeśli żyjesz w spokoju, twoje dziecko będzie żyło w spokoju ducha.
W jakim otoczeniu żyje twoje dziecko?”

- Dorothy Law Nolte

Pamiętajmy o tym, że dzieci uczą się tego, co
doświadczają.


CELE GŁÓWNE:

  • Odnajdywanie w sobie różnych stanów emocjonalnych
  • Uczenie umiejętności radzenia sobie z przemocą i rozpoznawania sytuacji konfliktowych
  • Rozwijanie umiejętności dostrzegania w sobie słabych i mocnych stron
  • Rozumienie faktu uszczęśliwiania innych ludzi i próby wcielania w życie

Obszar: Baza

ZADANIA:

  • Doposażenie biblioteki przedszkolnej o nowe pozycje oraz literaturę fachową.
  • Wzbogacenie płytoteki przedszkolnej
  • Doposażenie gabinetu dydaktycznego o nowe pomoce, w tym: plansze demonstracyjne, historyjki obrazkowe, gry edukacyjne, maskotki i inne

Obszar: Kadra

ZADANIA:

  • Stwarzanie warunków do rozwoju zawodowego kadry zgodnie z potrzebami i planem pracy dydaktyczno- wychowawczej
  • Zorganizowanie w ramach WDN warsztatów i szkoleń w celu zapoznania się z możliwością wykorzystania form pracy z dziećmi
  • Udział nauczycielek w kursach, warsztatach, szkoleniach w ramach zewnętrznego doskonalenia na temat różnych metod stosowanych w pracy z dziećmi
  • Uczestnictwo całej Rady Pedagogicznej w realizacji przyjętych programów autorskich

Obszar: Organizacja i zarządzanie

ZADANIA:

  • Wdrażanie przyjętych programów autorskich: „Złożony świat emocji. Jak lepiej poznać siebie i innych?” autorstwa Angeliki Wąsowicz oraz „Projekt warsztatów służących osiągnięciu komfortu psychofizycznego wychowanków” autorstwa Lucyny Gadomskiej /współdziałanie w realizacji wszystkich nauczycielek
  • Współpraca z Poradnią Psychologiczno – Pedagogiczną
  • Ścisła współpraca z psychologiem zatrudnionym w przedszkolu
  • Zorganizowanie warsztatów dla chętnych Rodziców na temat rozwoju psychofizycznego dzieci
  • „Listy do Rodziców” zawierające podstawowe informacje dotyczące realizacji wdrożonych programów